sessiz ağıt

yıllanmış kederlerde yine
kaybolmuş umutlarda yüreğim.
bakıyorum gün batımına
heyecansız, silik ve yitmiş
bakıyorum kendime
hissiz.
boş duvarlar çarpıyor gözüme,
beklentisiz beklentiler
ve bir yığın 'ben' çarpıyorum kendime.
ne desem boş,
ne yapsam hareketsiz.
yollardan insanlar geçiyor
bir yerlere gidiyorlar hiç kuşkusuz
gidecek bir yerleri var
belki bir yuvaları
huzurlu ve sıcak.
ben, serin bile değilim oysa
sıcak değil,
soğuk değil,
olsa olsa donuk.
bilmediklerim, bilemediklerimle doluyum
bugün değil, her gün.