bir tel kopar ahenk ebediyen kesilir...

bir kuş uçar gökyüzünde süzülür
bir çocuk bütün oyunlara yazılır
bir gül kokar, tüm çiçekler ezilir
bir tel kopar ahenk ebediyen kesilir

yüzünü görmem, yerini sormam
elini tutmam
seni hiç unutmam

tenine değmem, sesini duymam
adını koymam
sana hiç doymam

derler ki ölmeden önce hayatınız gözlerinin önünden geçermiş. bana pek doğru gelmedi ölümün sessiz gemisiyle yolculuğa çıkarken. hayata, insanlara, kendime hak ettiğini vermiş gibi hissettim daha çok. yanlış anlaşılmasın, mutlu bir andı. işte o an, bence o tel kopmadan önce ki an, hayatımın en ahenkli anıydı. kanatlarımı bir kelebeğe emanet etmişim gibi.